ΕΦΥΓΕ Η ΓΟΗΤΕΥΤΙΚΗ ΗΘΟΠΟΙΟΣ ΖΑΝ ΜΟΡΟ

Η ηθοποιός με την αισθησιακή ομορφιά και την απαράμιλλη επιβλητική φωνή, που γοήτευσε τους μεγαλύτερους σκηνοθέτες στα 65 χρόνια της καριέρας της, απεβίωσε στο διαμέρισμά της, διευκρίνισε η Ζαν Οτεσέρ, δήμαρχος του 8ου διαμερίσματος της γαλλικής πρωτεύουσας.
Οπως αναφέρει σε δημοσίευμά του το ΑΠΕ και σύμφωνα με πληροφορία του περιοδικού Closer, η οικιακή βοηθός της βρήκε τη Ζαν Μορό νεκρή όταν πήγε στις 7.30 το πρωί στο σπίτι της οδού Φομπούρ Σεντ-Ονορέ για να αρχίσει τη δουλειά της.Γεννήθηκε το 1928 στο Παρίσι από Γάλλο πατέρα και Αγγλίδα μητέρα.
Ξεκίνησε την καριέρα της το 1947 στο θέατρο, έγινε βασικό στέλεχος της Κομεντί Φρανσέζ την περίοδο 1947-1951 (τότε ήταν το νεότερο σε ηλικία μέλος αυτού του οργανισμού), στη συνέχεια συνεργάστηκε με το Theatre National Populaire και κατόπιν έκανε προσωπικούς θιάσους.
Ερμήνευσε πρωταγωνιστικούς ρόλους σε έργα των Σαίξπηρ, Μολιέρου, Μαριβώ, Ζωρζ Φεντώ, Ιβάν Τουργκένιεφ, Αντρέ Ζιντ, Ζαν Κοκτώ, Τζπρτζ Μπέρναρ Σο, Τένεσι Γουίλιαμς, Πέτερ Χάντκε, Χάινερ Μύλερ και συνεργάστηκε με μεγάλους σκηνοθέτες όπως ο Πίτερ Μπρουκ, ο Κλωντ Ρεζύ, ο Αντουάν Βιτέζ και ο Κλάους Μίκαελ Γκρύμπερ). Στις μεγάλες θεατρικές επιτυχίες της συγκαταλέγονται ο ρόλος της Βέρα στο έργο του Ιβάν Τουργκένιεφ «Ένας μήνας στην εξοχή» (1947, σε ηλικία μόλις 19 ετών), ο ρόλος της Ελίζα Ντούλιτλ στο έργο του Τζωρτζ Μπέρναρ Σω Πυγμαλίων (1954), ο ρόλος της Μάγκι στο έργο του Τένεσι Γουίλιαμς «Η λυσσασμένη γάτα» (1957), ο ρόλος της Λούλου στο έργο του Φρανκ Βέντεκιντ Λούλου (1976), ο ρόλος της Τσερλίν στο έργο του Χέρμαν Μπροχ «Η διήγηση της υπηρέτριας Τσερλίν» (1986-1988), για το οποίο τιμήθηκε με βραβείο Μολιέρ α’ γυναικείου ρόλου το 1988 και ο ρόλος της Σελεστίνας στο έργο του Φερνάρντο Ντε Ρόχας Η Σελεστίνα (1989).Το 1949 έκανε το ντεμπούτο της στον κινηματογράφο στο φιλμ «Dernier amour».


Πρωταγωνίστησε τόσο σε ταινίες του παραδοσιακού εμπορικού κυκλώματος όσο και σε ταινίες του Νέου Γαλλικού Κύματος και συνεργάστηκε με σκηνοθέτες όπως ο Φρανσουά Τρυφώ, ο Λουί Μαλ, ο Ζαν-Λυκ Γκοντάρ και ο Ζαν Ρενουάρ.Είχε παίξει σε πάνω από 130 ταινίες, μεταξύ των οποίων τα εμβληματικά φιλμ «Η δίκη» και «Αθάνατη ιστορία» του Όρσον Γουέλς, «Ζυλ και Τζιμ» του Φρανσουά Τριφώ, (όπου είχε ερμηνεύσει το τραγούδι «Tourbillon»), «Εύα» του  Ζοζέφ Λοζέ και «Το ημερολόγιο μιας καμαριέρας» του Λουίς Μπουνιουέλ. Είχε παίξει σε πάνω από 130 ταινίες, μεταξύ των οποίων τα εμβληματικά φιλμ «Η δίκη» και «Αθάνατη ιστορία» του Όρσον Γουέλς, «Ζυλ και Τζιμ» του Φρανσουά Τριφώ, (όπου είχε ερμηνεύσει το τραγούδι «Tourbillon»), «Εύα» του  Ζοζέφ Λοζέ και «Το ημερολόγιο μιας καμαριέρας» του Λουίς Μπουνιουέλ.

Πρωταγωνίστησε μαζί με τον Μαρτσέλο Μαστρογιάνι στο «Μετέωρο βήμα του πελαργού» του Θόδωρου Aγγελόπουλου, ενώ μοιράστηκε με την Μελίνα Μερκούρη το βραβείο καλύτερης ηθοποιού στο φεστιβάλ των Καννών για την ερμηνεία της στο «Μοντεράτο Καντάμπιλε» (1960) του Πίτερ Μπρουκ.
Η Μόρο είχε κερδίσει πολλά βραβεία, όπως το BAFTA καλύτερης ξένης ηθοποιού για το «Viva Maria» (1965) του Λουί Μαλ και το Σεζάρ πρώτου γυναικείου ρόλου για το «La vieille qui marchait dans la mer» (1992) του Laurent Heynemann. Είχε τιμηθεί για το σύνολο του έργου της με τον Χρυσό Λέοντα του Φεστιβάλ Βενετίας, το τιμητικό BAFTA της Βρετανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου, την τιμητική Χρυσή Άρκτο του Φεστιβάλ Βερολίνου και το τιμητικό Σεζάρ. Υπήρξε η μόνη ηθοποιός που έγινε δύο φορές πρόεδρος στις Κάννες (το 1975 και το 1995). Επίσης ήταν επανειλημμένα η οικοδέσποινα της τελετής απονομής των βραβείων του φεστιβάλ στη Γαλλική Ριβιέρα.