Ο ΚΑΖΑΝ ΚΑΙ Ο ΟΡΚΟΣ ΤΟΥ ΗΘΟΠΟΙΟΥ

Ελληνικής καταγωγής σκηνοθέτης και ηθοποιός, με σημαντική καριέρα στο Χόλιγουντ. Ο Ελία Καζάν (Elia Kazan) γεννήθηκε σαν σήμερα στις 7 Σεπτεμβρίου 1909 στην Κωνσταντινούπολη και το πραγματικό όνομά του ήταν Ηλίας Καζαντζόγλου. Σε ηλικία τεσσάρων ετών μετανάστευσε με τους γονείς του, αρχικώς στη Γερμανία και στη συνέχεια στις ΗΠΑ.Αποφοίτησε από το τμήμα υποκριτικής του πανεπιστημίου Γέιλ και συνέχισε τις σπουδές του στο Γκρουπ Θίατερ του Λι Στράσμπεργκ. Η πλούσια καριέρα του άρχισε στη δεκαετία του ’30 και το αστέρι του έλαμψε με μεγάλα θεατρικά έργα στο Μπρόντγουεϊ και κινηματογραφικές επιτυχίες στο Χόλιγουντ.
Το 1937, έπειτα από μία ήδη επιτυχημένη πορεία ως ηθοποιός, πέρασε και πίσω από τις κάμερες, ως σκηνοθέτης. Βραβεύθηκε με Όσκαρ για τη «Συμφωνία Κυρίων» (1947) και «Το Λιμάνι της Αγωνίας» (1954), ενώ το 1999 τιμήθηκε για το σύνολο της προσφοράς του στην 7η Τέχνη (1999). Στις μεγάλες επιτυχίες του περιλαμβάνονται, επίσης, οι ταινίες «Λεωφορείον ο Πόθος» (1951), «Ανατολικά της Εδέμ» (1955) και «Αμέρικα, Αμέρικα» (1963).
Στην ιστορία της τέχνης καταγράφονται, ακόμα, οι σκηνοθετικές του προσεγγίσεις στο θεατρικό σανίδι, σε έργα όπως «Λεωφορείον ο Πόθος», «Ο θάνατος του Εμποράκου» και «Λυσσασμένη Γάτα».
Το 1948 υπήρξε συνιδρυτής του περίφημου «Actor’s Studio» στη Νέα Υόρκη, ενός πρότυπου εργαστηρίου για νέους ηθοποιούς, που κατά καιρούς φιλοξένησε πολλά ανερχόμενα αστέρια κι έγινε πνευματικό λίκνο του θεατρικού κόσμου στην Αμερική.
Ωστόσο, ο Ελία Καζάν αμαύρωσε την εικόνα του, όταν το 1952 κατέθεσε στην Επιτροπή Αντιαμερικανικών Υποθέσεων του Γερουσιαστή ΜακΚάρθι, όπου κατονόμασε καλλιτέχνες (και όχι μόνο), που πίστευε ότι ήταν μέλη του Αμερικανικού Κομμουνιστικού Κόμματος.
Πέθανε στις 28 Σεπτεμβρίου του 2003, στη Νέα Υόρκη.

Elia Kazan, New York Jan 1967

Φιλμογραφία
Ένα δέντρο μεγαλώνει στο Μπρούκλιν / Χαμένα νιάτα (A tree grows in Brooklyn, 1945)
θάλασσα από γρασίδι / Η παραστρατημένη μητέρα (The Sea of Grass, 1947)
Το μεγάλο κατηγορώ (Boomerang!, 1947)
Συμφωνία Κυρίων (Gentleman’s Agreement, 1947)
Πίνκι, η μιγάς (Pinky, 1949)
Πανικός στους δρόμους (Panic in the streets, 1950)
Λεωφορείον ο Πόθος (A streetcar named desire, 1951)
Βίβα Ζαπάτα (Viva Zapata!, 1952)
Δραπέτες του τρόμου (Man on a tightrope, 1953)
Το λιμάνι της αγωνίας (On the waterfront, 1954)
Ανατολικά της Εδέμ (East of Eden, 1955)
Η Φωνή του Πόθου (Baby Doll, 1956)
Μια μορφή μέσα στο πλήθος (A face in the crowd, 1957)
Λάσπη στ’ αστέρια (Wild river, 1960)
Πυρετός στο αίμα (Splendor in the grass, 1961)
Αμέρικα, Αμέρικα (America, America, 1963)
Ο συμβιβασμός (The arrangement, 1969)
Οι επισκέπτες (The visitors, 1972)
Ο τελευταίος των μεγιστάνων (The last tycoon, 1976)

Ο ΟΡΚΟΣ ΤΟΥ ΗΘΟΠΟΙΟΥ από τον Ηλία Καζάν 

”Θα πάρω τη θέση που μου αξίζει στην σκηνή και θα είμαι ο εαυτός μου. Δεν είμαι ένα ορφανό του κόσμου, δεν έχω  κανένα λόγο να νιώθω υποτιμητικά. Θα ανταποκρίνομαι όπως νιώθω, έστω και παράξενα ή ιδιαίτερα, αλλά θα ανταποκρίνομαι. Θα έχω τον λαιμό μου ανοιχτό. Θα έχω την καρδιά μου ανοιχτή. Θα είμαι ευάλωτος. Ίσως να έχω οτιδήποτε και τα πάντα απ’ ότι έχει ο κόσμος να μου δώσει, αλλά αυτό που χρειάζομαι περισσότερο και αυτό που θέλω περισσότερο, είναι να είμαι ο εαυτός μου. Θα παραδεχτώ την απόρριψη, τον πόνο, τον πανικό, θα παραδεχτώ ακόμη και τη μικροπρέπεια, θα παραδεχτώ την ντροπή, την οργή, θα παραδεχτώ οτιδήποτε και τα πάντα, όλα όσα μου συμβαίνουν. Τα καλύτερα και τα ποιο ανθρώπινα μέρη μου είναι αυτά που κατοικούν μέσα μου, αλλά κρύβω από τον κόσμο. Θα δουλέψω γι’ αυτό. Θα δυναμώσω την φωνή μου. Θα ακουστώ.”

You Might Also Like