ΖΩΗ ΛΑΣΚΑΡΗ ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ (Α ΜΕΡΟΣ)

Η Ζωή Λάσκαρη γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη στις 12 Δεκεμβρίου 1944. Το πραγματικό της όνομα είναι Ζωή Κουρούκλη.Φοίτησε στην σχολή Βαλαγιάννη, στην σχολή καλογραιών Καλαμαρί και στην σχολή του Πέλλου Κατσέλη. Το 1959, σε ηλικία μόλις δεκαπέντε χρονών στέφθηκε Σταρ Ελλάς. Έζησε για δύο χρόνια στην Αμερική.
Το 1961 ο Φίνος την επιλέγει για πρωταγωνίστρια στον «Κατήφορο» και υπογράφει μαζί του αποκλειστικό συμβόλαιο συνεργασίας. Η ταινία είναι εισπρακτικά η εμπορικότερη της σεζόν 61-62 καθιερώνοντας την Ζωή Λάσκαρη ως μόνιμη πρωταγωνίστρια και ως μια από τις πιο λαμπρές σταρ της «χρυσής» εποχής του κινηματογράφου. Για να μην γίνεται σύγχυση με την ξαδέρφη της Ζωή Κουρούκλη, η οποία ήταν ήδη γνωστή τραγουδίστρια, ο Φίνος την «βαφτίζει» Ζωή Λάσκαρη εμπνευσμένος από το ‘ονομα ενος Ιταλού.
Τα επόμενα χρόνια θα πρωταγωνιστήσει σε όλες τις μεγάλες εισπρακτικές επιτυχίες του Φίνου και θα συνεργαστεί με όλους τους σταρ της εποχής. Από αυτές ξεχωρίζουν ο «Νόμος 4000», η «Στεφανία», το «Μερικοί το προτιμούν κρύο», «Μια κυρία στα μπουζούκια», «Κορίτσια για φίλημα» και «Οι Θαλασσιές οι χάντρες». Η «Στεφανία» και ο «Κατήφορος» προβλήθηκαν για πολλές εβδομάδες σε χώρες της Ευρώπης και της Αμερικής, διευρύνοντας την φήμη της Λάσκαρη στο εξωτερικό (57 εβδομάδες προβολής των ταινιών στο Μεξικό), ενώ «Οι θαλασσιές οι χάντρες» έκλεψαν εκτός συναγωνισμού τις εντυπώσεις στο φεστιβάλ Καννών το 1967 την ώρα που ο γαλλικός τύπος έπλεκε τα εγκώμια της μεγάλης ελληνίδας πρωταγωνίστριας

ΑΚΟΥΣΤΕ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΡΧΕΙΟ ΜΑΣ ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ “ΟΤΑΝ ΣΒΗΝΟΥΝ ΤΑ ΦΩΤΑ” ΑΠΟ ΤΟ ΔΙΣΚΟ “ΛΑΣΚΑΡΗ 86” ΣΕ ΜΟΥΣΙΚΗ ΑΛΕΞΗ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

Στα τέλη της δεκαετίας του 60’ η Ζωή Λάσκαρη, μαζί με την Αλίκη Βουγιουκλάκη και την Τζένη Καρέζη, θεωρούνται από τις μεγαλύτερες ντίβες και τις πιο εμπορικές σταρ στην Ελλάδα. Η Λάσκαρη έχει διαμορφώσει με τους ρόλους της την περσόνα της δυναμικής αλλά και μοιραίας γυναίκας ενώ παράλληλα γίνεται το νούμερο ένα sex symbol της εποχής της.
Η δύση της «χρυσής εποχής» του ελληνικού κινηματογράφου θα στρέψει την προσοχή της στην μεγάλη της αγάπη το θέατρο. Το 1966, σε συνεργασία με τον Αντρέα Ντούζο, περιοδεύει στην Κύπρο με τα έργα «Μιας πεντάρας νιάτα» των Γιαλαμά-Πρετεντέρη, την «Παγίδα» του Robert Thomas και την «Βαθιά γαλάζια θάλασσα» του Terence Rattigan.
Το 1970 κάνει την πρώτη της θεατρική εμφάνιση στην Αθήνα με το έργο «Μαριχουάνα Στοπ» ενώ ακολουθούν οι μεγάλες θεατρικές επιτυχίες «Ξυπόλητη στο πάρκο» του Neil Simon, «Η κυρία του Μαξίμ» του Georges Feudeau και το «Miss Πέπσι» του Pierrette Bruno. Η υποδοχή που την επιφύλαξαν οι θεατρικοί κριτικοί ήταν ενθουσιώδης.

Η ΖΩΗ ΛΑΣΚΑΡΗ ΣΕ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΠΟΥ ΕΠΑΙΞΕ “ΝΥΦΗ ΚΟΥΡΑΓΙΟ”

Το 1982 πρωταγωνιστεί για τελευταία φορά στον κινηματογράφο στην ταινία του Γιώργου Καρυπίδη «Αναμέτρηση», ενώ θα μείνει στην ιστορία η θρυλική γυμνή φωτογράφηση της για το περιοδικό «Playboy» το 1985 – η πρώτη ελληνίδας πρωταγωνίστριας – που προκάλεσε θυελλώδες πολιτικό ζήτημα. Πιστή λάτρης του θεάτρου και του κλασικού ρεπερτορίου συνεχίζει, αρχές δεκαετίας του 90, να παρουσιάζει μεγάλα έργα του παγκόσμιου θεάτρου σε συνεργασία με μεγάλους Έλληνες σκηνοθέτες.
Το 1990 ο Μίνως Βολανάκης την σκηνοθετεί στο «Καινούρια σελίδα» του Neil Simon και την επόμενη σεζόν στο «Τρελοί για έρωτα» του Sam Shepard. Την δεκαετία του 90’ ξεχωρίζουν το «Ποιος φοβάται την Βιρτζίνια Γούλφ» του Edward Albee το 1992 στο Βασιλικό Θέατρο σε σκηνοθεσία Ανδρέα Βουτσινά, το «Ορφέα στον Άδη» το 1993 στο Βασιλικό Θέατρο σε σκηνοθεσία Ανδρέα Βουτσινά, το «Τρείς ψηλές γυναίκες» του Edward Albee το 1995 σε σκηνοθεσία Ανδρέα Βουτσινά και το «Ταξίδι μιας μεγάλης μέρας μέσα στη νύχτα» του Ευγένιου Ο’ Νηλ το 1997 σε σκηνοθεσία Σταύρου Τσακίρη. Η συνεργασία της με τον Μιχάλη Κακογιάννη στις «Τρωάδες» το 1997 έτυχε θερμής υποδοχής από τον τύπο. Ιδιαίτερη αναφορά στην παράσταση έκαναν οι «New York Times», η «New York Post» και η «Herald Tribune» μιλώντας για μια «…συγκλονιστική διαμαρτυρία εναντίον της σκληρότητας του πολέμου στα χρονικά της δραματικής λογοτεχνίας» και για μια «…βαθύτατα συγκινητική αναβίωση του Ευριπίδη».

Η θεατρική συνεργασία της με τον Ανδρέα Βουτσινά και τον Σταύρο Τσακίρη συνεχίζεται και στις αρχές του 2000 με τα έργα «Συνάντηση», συμπρωταγωνιστεί με τον Απόστολο Γκλέτσο και «Σκηνές Γάμου». Αποτίνοντας ωστόσο έναν ιδιαίτερο φόρο τιμής στον αγαπημένο της Edward Albee θα ανεβάσει για δύο συνεχόμενες σεζόν την «Ευαίσθητη Ισορροπία» σε σκηνοθεσία Αθανασίας Καραγιαννοπούλου. Είναι η τέταρτη φορά στην θεατρική της καριέρα που ανεβάζει έργο του μεγάλου Αμερικανού συγγραφέα. Ο τύπος εξαίροντας την μακροχρόνια θεατρική εμπειρία της στην σύγχρονη αμερικάνικη δραματουργία κάνει ιδιαίτερη μνεία στην ρηξικέλευθη ερμηνεία της.
To 2003 Ιδρύει την δική της θεατρική σκηνή στον πολυχώρου Αθηναΐδα που φέρει το όνομα της www.zoelaskari-theatre.gr

Το 2005 ανεβάζει το «Διαμάντια και μπλουζ» της Λούλας Αναγνωστάκη σε σκηνοθεσία Ανδρέα Βουτσινά. Οι κριτικοί συμφωνούν για τον πρωτοποριακό τρόπο με τον οποίο «φώτισε» η ερμηνεία της αυτό το σπουδαίο έργο. Ο Μηνάς Χρηστίδης γράφει στην «Ελευθεροτυπία»: «Μια Λάσκαρη κυρίαρχη στα εκφραστικά της μέσα, να κινείται με άνεση στη σκηνή, χωρίς υπερβολές, αλλά με μέτρο και σιγουριά και, συγχρόνως, με φόρτιση της συγκίνησης και της ευαισθησίας της. Έγινε η Άννα του έργου που ανακαλύπτει τον πόνο της, την μοναξιά της, την καθημερινότητα, τα πείσματα και τα ξεσπάσματά της… Κινήθηκε η Λάσκαρη με πληρότητα, με συναισθηματικές αποχρώσεις, από την αισιοδοξία στην απελπισία και από την απελπισία στην πλήξη, αλλά ποτέ παραίτηση. Αυστηρή, τρυφερή, κυνική και ειρωνική, όμορφη και με ιδιαίτερο χιούμορ, διασχίζει την σκηνή και αφήνει ρωγμές στο πέρασμά της». Ακολουθεί, για δύο θεατρικές σεζόν, το έργο «Άλμα Μάλερ» του Ρον Χάρτ σε σκηνοθεσία Αθανασίας Καραγιαννοπούλου. Τις σεζόν 2011-2013 ανεβάζει το έργο του Martin Sherman «Ρόουζ» σε σκηνοθεσία του διεθνούς φήμης Ρώσου σκηνοθέτη Adolf Shapiro.

ΑΚΟΥΣΤΕ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΡΧΕΙΟ ΜΑΣ ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ”ΔΙΑΜΑΝΤΙΑ ΚΑΙ ΜΠΛΟΥΖ” ΑΠΟ ΤΟ ΟΜΩΝΥΜΟ ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΕΡΓΟ ΣΕ ΜΟΥΣΙΚΗ ΣΤΑΜΑΤΗ ΚΡΑΟΥΝΑΚΗ

Η προσωπική ζωή της Ζωής Λάσκαρη απασχόλησε έντονα τα Μέσα Ενημέρωσης χωρίς η ίδια να το επιδιώκει ή να το προκαλεί. Άλλωστε, όπως η ίδια έχει δηλώσει, ο σεβασμός στην αδιαφάνεια της προσωπικής ζωής είναι ένα από τα πράγματα που εκτιμά ιδιαιτέρως στους ανθρώπους.Το 1967 παντρεύτηκε τον επιχειρηματία Πέτρο Κουτουμάνο με τον οποίο απέκτησε μια κόρη, την Μάρθα. Το ζευγάρι χώρισε οριστικά την άνοιξη του 1971. Το 1976 παντρεύτηκε τον ποινικολόγο Αλέξανδρο Λυκουρέζο με τον οποίο απέκτησε μια ακόμη κόρη, την Μαρία-Ελένη. Το 1997 έγινε γιαγιά της Ζένιας από τον γάμο της Μάρθας με τον Βλάση Μπονάτσο.

ΖΩΗ ΛΑΣΚΑΡΗ – ΟΙ ΑΝΤΡΕΣ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΤΙΣ ΞΑΝΘΕΣ

 

Η ΖΩΗ ΛΑΣΚΑΡΗ ΜΕ ΔΙΚΑ ΤΗΣ ΛΟΓΙΑ
Κομμάτια μέσα από συνεντεύξεις που παραχώρησε τα τελευταία χρόνια.

Για την ζωή της: «Εγώ έκανα απλώς μια δουλειά που αγαπούσα πάρα πολύ, με έναν άνθρωπο που λάτρευα, τον Φίνο, και από εκεί και πέρα η ζωή, οι παρέες μου, ήταν έξω από όλα αυτά. Δεν έκανα θυσίες, όπως για παράδειγμα η Αλίκη. Και ξενυχτούσα, και πολλές φορές πήγαινα κατευθείαν στο γύρισμα. Ευτυχώς χάρηκα όλες τις ηλικίες μου».
Για το παρελθόν: «Δεν αναπολώ. Ούτε θα ‘θελα να ξαναγυρίσω πίσω. Πέρασα καλά, πέρασα άσχημα, πέρασα πολλά και είμαι καλά. Δεν αισθάνομαι τόσο γριά. Θα περιμένω να το κάνω στα 90 μου, όταν αράξω σπίτι μου. Γιατί πρέπει να αποσυρθώ τώρα;»
Lifo Φεβρουάριος 2014

Για την σχέση της με την Αλίκη Βουγιουκλάκη: «Εγώ δεν ήμουν ποτέ ανταγωνιστική. Ειδικά με την Αλίκη έκανα πολύ παρέα. Θυμάμαι την τρυφεράδα της, την ψυχούλα της, το χεράκι της που χάιδευα και μου λείπει και πάρα πολύ. Η Αλίκη έδειχνε ότι αυτή τα κανονίζει όλα και ήταν πολύ ανασφαλές άτομο, που δεν θα έπρεπε».
Alpha Φεβρουάριος 2017

Η ΖΩΗ ΛΑΣΚΑΡΗ ΑΠΟ ΤΗ ΤΑΙΝΙΑ ΓΥΜΝΟΙ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ

Για τον Κωνσταντίνο Καραμανλή: «Ο Καραμανλής ήταν δωρικός, ταγμένος σε αυτό που έκανε. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη σκηνή όταν είπε ότι η Μακεδονία είναι ελληνική και δάκρυσε.
ΒΗΜΑgazino Νοέμβριος 2016

Για τον Ανδρέα Παπανδρέου: «Οταν γνώρισα τον Ανδρέα, είδα έναν άνθρωπο που δεν ενδιαφερόταν για τα χρήματα, για όλα αυτά που του καταλόγιζαν. Θυμάμαι, ο Τάσος Μπιρσίμ μού είχε πει ότι στο νοσοκομείο έκανε πρόβα με ποιον τρόπο θα έκανε το νεύμα στη Δήμητρα, όταν κατέβαινε από το αεροπλάνο. Τον λάτρεψα για αυτό. Με μια κίνηση έριξε χειροβομβίδα στην ψευτιά και στην υποκρισία των παντρεμένων που πηγαίνουν σε μια γκαρσονιέρα με μια γυναίκα δύο ώρες και μετά γυρίζουν στη γυναίκα τους».
ΒΗΜΑgazino Νοέμβριος 2016

Για τις σχέσεις των γονιών με τα παιδιά: « Τα παιδιά δεν πρέπει να τα βάζεις σε μια γυάλα, γιατί όταν τα βγάλεις, θα αρπάξουν το πρώτο μικρόβιο που θα βρουν μπροστά τους. Πιστεύω ότι ο άνθρωπος πρέπει να τρώει και τα μούτρα του. Αλλιώς δεν προχωράει. Αν φοβάσαι συνέχεια, δεν μπορείς να αγαπήσεις. Γιατί φοβάσαι μην απογοητευθείς. Ε, δεν είναι ζωή αυτή».
ΒΗΜΑgazino Νοέμβριος 2016

Για τις σχέσεις με τα δικά της παιδιά: «Δυστυχώς, μαθαίνουμε να οδηγούμε, να μαγειρεύουμε, αλλά δεν μαθαίνουμε πώς να είμαστε καλές μάνες. Ναι, δεν ξέρω πώς ήμουν ως μητέρα. Τα παιδιά σίγουρα θέλουν όρια. Οταν χρειαζόταν, και τιμωρίες έμπαιναν, και η Μάρθα και η Μαρία Ελένη, αλλά τιμωρίες του στυλ “σου βγάζω την πόρτα από το δωμάτιο για έναν μήνα για να χάσεις την ιδιωτικότητά σου”. Θα έλεγα, πάντως, ότι η αγάπη που έχω στα παιδιά μου επικαλύπτει πολλά λάθη, αν έχω κάνει λάθη».
ΒΗΜΑgazino Νοέμβριος 2016

Για την καθημερινή της ζωή: « Τα πάντα έκανα στο σπίτι. Εγώ δεν αισθάνθηκα ποτέ σταρ. Τι, να παριστάνω την Γκρέτα Γκάρμπο με ένα τσιγάρο στο χέρι; Είναι βασανιστικό να πρέπει να υποδύεσαι έναν ρόλο και μέσα στο σπίτι σου».
ΒΗΜΑgazino Νοέμβριος 2016

Για την μετακόμιση στο Πόρτο Ράφτη: Για μένα, αυτό το πράγμα που υπάρχει στην Αθήνα τα τελευταία χρόνια, το νέφος, η φασαρία, η βαβούρα, δεν τα θέλω. Αυτή την ησυχία που έχω εδώ (στο Πόρτο Ράφτη) πού θα τη βρω στην Αθήνα; Να ξυπνάω το πρωί και να έχω τη θάλασσα μπροστά μου και να μην είμαι κλεισμένη, όπως ήμασταν στην Ηροδότου, με σιδεριές, γιατί μπήκαν δύο φορές να μας κλέψουν.
Εφημερίδα Παρασκήνιο 2017

Για την κοσμική ζωή: « Δεν μου πάει καθόλου. Δεν περνάω καλά. Προτιμώ να πάω σε ένα ταβερνάκι με τις φίλες μου, να πιω ένα κρασάκι. Δεν έχω τι να πω σε τέτοιες εκδηλώσεις. Νιώθω ηλίθια. Και κάνω προσπάθεια, μη νομίζετε. Και γελάω, και είμαι κανονική, γιατί δεν θέλω να προσβάλλω κανέναν. Αλλά φεύγω άδεια. Προτιμώ να είμαι σπίτι μου, να ράβω, να φτιάχνω τα σκουλαρίκια μου».
ΒΗΜΑgazino Νοέμβριος 2016

ΖΩΗ ΛΑΣΚΑΡΗ

Για τους διανοούμενους: «Δεν με ενδιαφέρουν καθόλου! Oι renomé με κουράζουν, είναι σε τετραγωνάκια. Δεν με αφορούν. Εμένα με ενδιαφέρουν οι άνθρωποι που έχουν ζήσει καταστάσεις, έχουν διαβάσει, ξέρουν πράγματα, έχουν να σου πουν κάτι. Τι να τον κάνω τον διανοούμενο; Να μου πει αυτά που μπορώ να διαβάσω; Εγώ είμαι μαθήτρια της ζωής.»
Lifo Φεβρουάριος 2014

Για την σχέση της με τον Θεό: «Τον Θεό τον έχω μέσα μου. Εμείς είμαστε η Εκκλησία. Δεν υπάρχει η εκκλησία ως κτίριο. Πιστεύω βαθύτατα, κοινωνώ, έχω πνευματικό εδώ και 35 χρόνια.(…) Πολλοί λένε: “Γιατί σε εμένα, Θεέ μου;”. Αυτό είναι το μεγαλύτερο αμάρτημα. Είναι σαν να Τον αμφισβητείς. Kαι δεν είμαι καμιά θεούσα. Υπάρχει, φυσικά, η άποψη ότι αν πιστεύεις στον Θεό δεν είσαι καλλιεργημένος. Πόσο πλανεμένοι είναι αυτοί οι άνθρωποι, αλήθεια».
ΒΗΜΑgazino Νοέμβριος 2016

Για την κρίση: «Μας άξιζε μια κρισούλα, μπας και ταρακουνηθούμε. Είχαμε τρελαθεί κάποια στιγμή. Μπροστά στην Κατοχή αυτή η κρίση δεν είναι τίποτα (…) Καταλαβαίνουν οι εξωφρενικά πλούσιοι τις ανάγκες του απλού ανθρώπου; Τι λέτε; Δεν νομίζω ότι δεν τον καταλαβαίνουν. Δεν τους αφορά. Κι αυτό είναι κάτι που με θυμώνει πολύ».
Lifo Φεβρουάριος 2014

Για το σημερινό πολιτικό σκηνικό: Εκείνο που με προβληματίζει με την εποχή μας είναι η απαξίωση του πολιτικού κόσμου – και δεν ξέρουμε πόσο επικίνδυνο είναι αυτό. Περάσαμε ένα αλισβερίσι πολιτικών και πολιτών: διόρισέ με να σε ψηφίσω. Νομίζω ότι αυτήν τη στιγμή γίνεται ξεκαθάρισμα. Τελειώνει αυτή η ιστορία. Αλλά, αν απαξιώνουμε τον πολιτικό κόσμο, ποιον θα βάλουμε; Τι δημοκρατία θα έχουμε;
Lifo Φεβρουάριος 2014

Για την δική της επαφή με την πολιτική: Μόνο όταν πήγα –με πιέσανε– με τον Αβραμόπουλο για τον Δήμο Αθηναίων και σε ενάμιση χρόνο παραιτήθηκα! Γιατί εκεί άλλοι αποφασίζουν κι εγώ είχα όνειρα να κάνω πράγματα… Τα οποία δεν μπορούσα να υλοποιήσω κι αφού δεν μπορούσα να τα κάνω, δεν είχα λόγο να κοροϊδέψω τον κόσμο που με ψήφισε!
Παρασκήνιο 2017

Για την προσφυγική κρίση: «Ετσι κι αλλιώς δεν είναι δυνατόν τόσοι άνθρωποι όπως είναι οι πρόσφυγες, με μια άλλη κουλτούρα και με μία άλλη θρησκεία να ενσωματωθούν ποτέ στον ευρωπαϊκό κορμό. Δεν μπορεί ο Ευρωπαίος να τακιμιάσει με την Ανατολή. Αρα πού πάμε; Τους συμπονάς όλους αυτούς τους ανθρώπους, δεν θέλεις να πνίγονται, αλλά ταυτόχρονα παρουσιάζεσαι ανίσχυρος να κάνεις οτιδήποτε»
Για αυτούς που ψηφίζουν Χρυσή Αυγή: «Μήπως μέσα στην απελπισία τους δεν έχουν συνειδητοποιήσει τι ψηφίζουν; Μου κάνει εντύπωση. Ο Έλληνας που πέρασε Κατοχή, που πέθανε, είναι τόσο φασίστας;».
Lifo Φεβρουάριος 2014

Για την δολοφονία του πατέρα της από τους αριστερούς: «Είχα πάει στο 1o συνέδριο του ΚΚΕ Eσωτερικού γιατί αγαπούσα πολύ τον Λεωνίδα Κύρκο. Οταν μας ζήτησαν να κάνουμε ενός λεπτού σιγή για αυτούς που είχαν πέσει θύματα, εγώ σπάραζα από το κλάμα. Σκεφτόμουν ότι μπορεί εκείνη τη στιγμή να έκανα ενός λεπτού σιγή για εκείνους που σκότωσαν τον πατέρα μου. Ολο αυτό ήταν μια κάθαρση, έφυγε το δηλητήριο από μέσα μου. Ενα πράγμα μόνο με στενοχωρεί, ότι πάντα τιμούν τη μία πλευρά και ποτέ την άλλη, γιατί και η άλλη πλευρά είχε θύματα που μπορεί να πικραίνονται».
ΒΗΜΑgazino Νοέμβριος 2016

Για το νόημα της ζωής: Να βουτάς με τα μούτρα και να μη φοβάσαι, γιατί τότε η ζωή είναι χαμένη. Σαν να μην έζησες, σαν να ήσουν περαστικός κι έφυγες. Θέλει πολλή τόλμη. Στο κάτω κάτω, γιατί ζούμε; Γιατί να φοβόμαστε μην πονέσουμε; Δεν πονάμε πιο πολύ όταν δεν ζούμε τα πράγματα; Να μη φοβάσαι τη ζωή, προχώρα»
Lifo Φεβρουάριος 2014

ΔΕΙΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΠΟΥ ΠΑΡΑΧΩΡΗΣΕ ΣΤΟ ΝΙΚΟ ΜΑΣΤΟΡΑΚΗ

You Might Also Like